HET GELUID VAN EEN PLEITBEZORGER

Eén land één samenleving heeft tientallen pleitbezorgers. Deze bekende Nederlanders verbinden graag hun naam aan onze doelstellingen. In elke nieuwsbrief vertelt één van deze ambassadeurs waarom.

Interview met Hedy d’Ancona – door Kai Yin Or

Verbonden samenleving, wat houdt dat in volgens u?

Een tijd geleden was er een onderzoek in Leiden dat ging over de afkomst van Leidenaren. Het bleek dat het overgrote deel van de Leidenaren een niet-Nederlandse afkomst heeft. Waar we terecht komen, is een soms een speling van het lot. Wat dat betreft zit er geen verschil tussen de eerste en volgende generaties. Eigenlijk zijn we allemaal (ooit) nieuwkomers geweest en verbindt ons dat allemaal.

Wat is volgens u een passend antwoord op de ontwikkelingen rondom diversiteit, verbondenheid en een land waar iedereen zich thuis voelt?

De diversiteit in culturen zien, waarderen en benutten, dat versterkt onze samenleving. Kijk naar Bos & Lommer; in mijn studententijd was dat een saaie buurt. Nu is het veel leuker, veel interessanter. De diversiteit heeft de buurt ontzettend opgeknapt. Of als je kijkt naar Den Haag, Amsterdam & Groningen: allemaal andere steden met een eigen identiteit, dat maakt het land ook leuker en sterker.

Eén land één samenleving is ook kijken naar de eigen positie binnen Europa, binnen de wereld. Wij doen het op dit moment niet goed met opnemen van vluchtelingen/nieuwkomers. Er zitten mensen vast in Griekenland onder gruwelijke omstandigheden. We verdelen de mensen niet over Europa zoals afgesproken was. De burgemeester van Palermo, op Sicilië, die gaf iedereen die binnenkwam een hand met het boodschap: Wij hebben niet het alleenrecht op dit land en we kunnen er ook geen muur omheen bouwen. Deze boodschappen zijn belangrijk.

(Hoe) Kunnen we de verbondenheid weer terugvinden denkt u?

Het vermogen om je in de ander te verplaatsen ontbreekt nu. Onbegrijpelijk. Als we het niet zouden weten dan kan ik het nog begrijpen. Maar we worden op de hoogte gehouden door TV, door de media. Journalisten zouden politici er kritischer op moeten bevragen. Ik weet zelf wat er speelt in de wereld door vrijwilligers in de omgeving en in het buitenland. We zouden ons meer moeten verplaatsen in de ander.

Wat kan/moet de politiek doen om de sociale cohesie te verbeteren vindt u?

Waar ik me aan heb gestoord afgelopen verkiezingen, is de nadruk op identiteit, de nadruk op joods-christelijke waarden. Er is niet één identiteit. Laatste jaren zijn er ridicule discussies over Zwarte Piet en boerenkool. Er worden dingen geroepen die niet kloppen, zoals het niet willen opstaan voor ouderen in de tram of dat vrouwen in ene godsdienst meer worden onderdrukt dan in een andere. In elke godsdienst zijn vrouwen heel lang onderdrukt en zijn vrouwen in godsdienstoorlogen misbruikt en dat gebeurt nog steeds. Mijn punt is: de politiek moet stoppen met aanspreken op angst en mensen mobiliseren op basis van angst. Politici die dat doen, zeggen bezig te zijn met het creëren van één samenleving maar het werkt juist averechts.

Ook moet er meer aandacht komen voor goed internationaal beleid, wij zijn niet de enigen op de wereld. Het stellen van dichte grenzen, alsof we pretenderen dat we als enige land bestaansrecht hebben, dat past niet in deze tijd. We moeten beseffen dat we onderdeel zijn van Europa, onderdeel van de wereld.

Wie ziet u als topverbinder?

Vanuit Sociaal Democratie is er een traditie van interessante stadsbestuurders. Wibaut was heel bewust bezig met de vestiging van arbeiders in Amsterdam. Boekman gebruikte cultuur om te “verheffen”. Nu heb je Aboutaleb & Van der Laan: beiden zijn uitnemende bestuurders die voor complexe zaken staan en toch kunnen verbinden. Wat mij betreft zijn deze heren goede voorbeelden als verbinders in de samenleving.